Kan je je als muziekrecensent laten leiden door je eigen smaak? De vraag stellen is hem eigenlijk al beantwoorden: een recensent hoort objectief te zijn en moet zijn mening kunnen verantwoorden. Ja dus. Maar, als dat zo zou zijn, zou iedere recensent (grof gezegd) ongeveer tot dezelfde conclusie moeten komen bij een recensie van eenzelfde band. Nou, zo werkt het dus niet. Goed voorbeeld is het optreden van Damien Rice op Lowlands. Naar mijn mening hxe9t concert van het festival (van wat ik heb gezien). Waarom? Goed geluid, ontzettend strak, een ontwapende Damien Rice wanneer hij z’n snaar breekt. Een geweldige uitvoering van I Remember, met een climax waar je U tegen zegt. Kortom, Damien Rice greep me bij mijn strot om niet meer los te laten.

Vreemd om daags na het optreden op 3voor12 te lezen dat het maar een matig optreden was. Waarom? Om dezelfde redenen als ik hierboven heb genoemd, maar dan negatief uitgelicht. Recensent Menno Visser vindt de climaxen storend en Rice niet met het publiek communiceren.

Grote vraag: wie zit er nu naast, Menno Visser of ik? Nou, geen van beiden. Als recensent heb je altijd een uitgangspunt, een bepaalde manier van kijken en luisteren. Zelf hanteer ik het liefst een positieve kijk. Met recenseren kan je namelijk behoorlijk wat schade aanrichten, en iedere band verdient een kans. En als een optreden of cd slecht is, kom dat altijd wel bovendrijven. Geen Lisa Hannigan bij het opreden van Rice? Niks aan te doen, daar kan je wel over gaan zeuren, maar je kan ook kijken hoe hij het in zijn eentje doet. Dxe1t is mxedjn werkwijze. Maar als andere recensenten een andere benadering hanteren, dan is dat hun goed recht.

Anyway, oordeel zelf wat je ervan vindt. Je moet tenslotte nooit een recensent blind volgen. Daarmee doe je jezelf en veel bands tekort. Gebruik hem als bron voor nieuwe muziek. zo leer je nieuwe dingen kennen.

En ow ja, welke televisielul van Ned 3 besloot  midden in Rice’s Bang Bang (My Baby Shot Me Down) over te schakelen naar een ander optreden? Slecht!